WANDELVERSLAG

Verslag van de wandeling  te Aaigem (Erpe-Mere) op donderdag 2 augustus 2012.

“ASHAGE-pad” en deel “AAIGEMBERG-pad”

Onder het alziend oog in de driehoek op de kopgevel van de kerk verzamelden 25 wandelaars op het dorpsplein van Aaigem. Alvast de weergoden waren bijzonder welgezind met  een mix van  wolken, zon, zacht briesje en een goede wandeltemperatuur.

De wandelleider vestigde de aandacht op een klein monument waar de herinrichting van het centrum (met o.a. kasseiverharding) werd herdacht en waar het laatste stukje “asfalt plosj” is in opgeborgen. Op de kerktoren (Balegemse zandsteen) zijn nog duidelijk sporen van vroegere daken te herkennen. Zij stammen uit de tijd dat dit een “vieringtoren” was. De kerk is toegewijd aan Sint-Niklaas en Sint-Leonardus. Blijkbaar volstond één heilige niet voor dit kleine dorp dat voor de fusie amper 7,5 km² besloeg. De bekendste Aaigemmenaar is Jan De Wilde, de kleinkunstzanger van o.a. “ De fanfare van honger en dorst”.

Via het “Ashage-pad”, verscholen achter het RVT Sint-Vincentius, kregen we enig mooie vergezichten op het golvend landschap van Aaigem. Waar het pad even de hoofdweg opgaat stonden we stil bij een  herdenkingsplaat i.v.m. WO 2. Hier stortte op 29 augustus 1944 een B24 bommenwerper (vliegend fort) neer die door een Duitse nachtjager werd neergeschoten. Van de 9 bemanningsleden kwam alleen de staartschutter om het leven. De herdenkingsplaat werd mede ingehuldigd door één overlevend bemanningslid.

Na die kleine stop werd er verder gewandeld over echte landwegen tussen een bijzonder gevarieerd landschap. Diverse graangewassen, weiden met verschillende soorten vee, zeer verscheiden flora, holle wegen en bospartijen kwamen aan bod. Waarlijk een mooi stukje schepping met op vele momenten de kerktoren van Aaigem in zicht; wat ons gerust stelde dat we in dit overweldigende landschap niet verloren liepen.

Na ongeveer 4 km kwamen we weer aan de dorpskern om rechts een stukje Aaigemberg-pad af te wandelen. Via een betonpad stonden we aan de Molenbeek waar even verder restanten van de Ratmolen (watermolen) te bespeuren vielen. De wandelleider vestigde de aandacht op de “Reuzenbalsemien”, een plant die met zijn roze/violet bloemen de bedding van de beek overwoekert. Dit is een invasieplant die in onze streken heel goed groeit en een echt probleem vormt in vochtige biotopen.

Vervolgens deed het pad zijn naam alle eer aan want een beetje klimwerk was aan de orde, wat dan weer voor mooie vergezichten zorgde. We werden duidelijk verwacht (of staan de gemeenteverkiezingen voor de deur) want alle wegenis was pas heraangelegd. Vlot bereikten we aldus de vakantiehoeve “In de losse teugel” wat heel wat suggestieve opmerkingen in onze groep ontlokte. Bij de hoeve hoort ook een grote en intacte bakoven.

Verder wandelend, onder elkaar keuvelend, daalden we door bos en struikgewas weer af naar de Molenbeek om dan weer klimmend de dorpskom te bereiken. Even later vloeide het Vlaamse bier rijkelijk op het terras van “’t Aygems cafeetje”.

Overal langs Vlaamse wegen komt men ‘kapellekes’ tegen. Dit was zeker het geval. Niet minder dan 6 stuks met Sint-Rochus (aanbeden tegen de pest, en niet tegen pesterijen) en vooral Sint-Antonius in de hoofdrol (al was het maar vanwege de offerblok voor bewezen diensten).

Heel zeker een landschappelijk mooie wandeling waar mijn uitdrukking “Vlaanderen waar kerktorens uit de grond schieten en je wolken van de horizon kan scheppen” ten volle tot zijn recht kwam.

Wandelleider van de dag.
Georges Demeester


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | feedback