Sint-Martinuskerk Berlare

Kasteel van Berlare

Berlare

Berlare

Berlare

 

WANDELVERSLAG

Verslag “Paardeweipad”-wandeling te Berlare op 7 maart 2019.

Paardeweipad wandeling

De weersvoorspellingen waren niet goed, men voorspelde veel regen en hevige windstoten. Het waren dan ook 18 moedige wandelaars die zich verzamelden op het dorpsplein van Berlare. Onder hen was ook Jean-Pierre die voor de eerste keer deelnam aan een activiteit van onze kring.
Starten deden we onder de kerktoren van de Sint-Martinuskerk. Van de oude 15de-eeuwse kerk rest aan de westzijde enkel nog de zandstenen toren in Brabantse gotiek. In de jaren 1910-1911 werd een gedeelte van de kerk in neogotische stijl opgetrokken met oranjekleurige baksteen waardoor ze haar huidig uitzicht kreeg.
We gingen het parkdomein van het “Kasteel van Berlare” in. De Spaanse adellijke familie “de Castro y Toledo” kocht in 1630 het landgoed en bouwde het oorspronkelijk kasteel in 1631. Het werd in 1675 vernield door Franse soldaten en in 1688 werd het domein verkocht aan Alo├»s vanden Meersche, een Gentse lakenfabrikant en raadsheer in de Raad van Vlaanderen. Deze familie bleef eigenaar tot 1791. Daarna is het nog bewoond geweest door tal van andere adellijke families. De eigenaar werd steeds “Heer van Berlare” genoemd. Sinds 1974 zijn zowel het kasteel en zijn bijgebouwen als het park volledig geklasseerd. In 2008 werd het door de gemeente aangekocht en in 2012 openbaar gesteld.
We verlieten het domein en wandelden door de Kerkhofdreef naar het Berlarebroek, om dan uit te komen aan “Het Riekend Rustpunt”. Daar wachtte een gids ons op om wat uitleg te geven over dit kleine museum, uniek in Vlaanderen. Het belicht een totaal onbekend en weinig bestudeerd aspect van de geschiedenis, nl.: mesttransport met “beerrossen” over water, van de stad naar het platteland. Onder de titel ‘Van stadsstront naar zandgrond’ is er een permanente tentoonstelling gewijd aan de beer- en mesthandel van de 17de eeuw tot ergens in de jaren ’30 van vorige eeuw. De steden hadden grote afval- en mestproblemen en het platteland kon die producten goed gebruiken voor de bemesting van de landbouwgronden.
Bij het verlaten van het museum kozen we om de dijken van het natuurgebied “Paardeweide” te volgen. Het is tevens een gecontroleerd overstromingsgebied dat bij het Sigmaplan hoort.
Bij een noordwester gepaard met springtij komt het onder water te staan, dat gebeurt normaal eenmaal per jaar. Bij knooppunt 19 gingen we wat lager wandelen zodat de wind minder voelbaar was. Bij knooppunt 51 kozen 4 wandelaars voor de korte wandeling.
De overigen gingen bij knooppunt 46 even terug de dijk op naar knooppunt 49 om even later terug af te dalen. We staken de baan naar Schoonaarde over en kwamen zo in een meer landbouwgebied terecht. We liepen tussen de weiden waar paarden, pony’s en geitjes zich vrij voelen. We liepen langs het voetbalveld van SK Berlare en kwamen zo terug tussen de huizen om dan opnieuw het kasteelpark in te wandelen. Via de fraaie gietijzeren boogbrug over de serpentinevijver, ten zuiden van het kasteel, kwamen we terug aan onze startplaats.
Van de barre weersvoorspellingen hadden we alleen af en toe een windstootje gevoeld en op het einde ook een paar regendruppels; we kregen zelfs af en toe het gezelschap van de zon.
In brasserie “’t Cuisintje” werd nog samen, bij een lekkere pannenkoek, wafel, koffie of een goed biertje, nagepraat over de mooie natuurwandeling.

Wandelleiders en verslaggevers: Martine en Luc


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback