Heidi & Koen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VERSLAG EINDEJAARSFEEST

Verslag eindejaarsfeest van dinsdag 9 december 2014.

‘Muzikaal duo Heidi en Koen’

Tempus fugit. Met ons lentefeest nog vers in het geheugen waren we al aan ons eindejaarsfeest toe en spreken we al van winter. We zouden er echter een warme aangename namiddag van maken.
Onze voorzitter, Daniël, verwelkomde de zeer talrijk opgekomen leden en stelde meteen Heidi en haar echtgenoot Koen voor, het muzikaal duo dat het eerste deel van ons feest zou opluisteren.
Heidi nam dan het woord en gaf nog wat meer gegevens over hun beiden. Koen zou haar begeleiden op piano en zij zou zingen en zichzelf bij bepaalde nummers bijkomend begeleiden met cello of accordeon.
Daniël had het over verschillende muzikale genres gehad die zij zouden brengen maar niet over kerstliedjes, en precies daarmee startte het animatieprogramma. Het waren oude Nederlandstalige kerstliederen met één van jongere datum ertussen. Heidi zong achtereenvolgens:

  • ‘Heel lang geleden in Bethlehem’;
  • ‘Nu sijt willekome’ (muziek uit de 17de eeuw op een tekst uit de 15de eeuw);
  • ‘Ieder jaar komt Kerstmis weer’ van Gelenaar Raf Belmans (1920-1999);
  • ‘U is heden de Heiland geboren’.

Dat bracht al wat kerstsfeer maar nog geen ambiance.

Daarop volgden de klassieke melodieën:

  • ‘Libiamo ne’ lieti calici’ ofwel het ‘Drinklied’ uit de opera La Traviata van Verdi. En er werd echt geklonken!
  • ‘Ave Maria’ van Franz Schubert. Lied gezongen voor de aanwezige dames.
  • ‘Habanera’ uit de opera ‘Carmen’ van Georges Bizet. Met een mannenverleidende Carmen.

Hiermee was de ambiance op gang gebracht.
Van opera naar operette is maar een kleine stap en zij brachten instrumentaal (piano en cello) twee melodieën uit ‘Die Lustige Witwe’ van Franz Lehár’:

‘Lippen schweigen’ en het ‘Viljalied’.

Dan ging het terug  naar zang met een lied dat ‘Wenen, de stad van de vreugde’ bezingt:

  • ‘Wien, der Stadt meiner Traume’ (van Rudolf Sieczynski) ons bekend door vele vertolkers van het lied.
  • ‘Meine Lippen, sie küssen so heiss’ uit de opera Giuditta bracht ons terug bij Lehár. Enkele chançards onder de mannen kregen van de verlokkelijke Giuditta een roos aangeboden.
  • ‘Wie mein Ahnl zwanzig Jahr’ uit Der Vogelhändler van Carl Zeller was de afsluiter van het operetteluik.
    Heidi vertolkte, bijkomend begeleid op accordeon, de Nederlandstalige versie van het lied (Als mijn grootmoeder twintig was…) en het refrein: ‘Nog eenmaal, nog eenmaal, nog eenmaal…’ werd massaal meegezongen. Dat zorgde voor stijgende pret.

Nu het zingen erin zat volgde een potpourri van meezingers, zowel kinderliedjes als volksliedjes.
Met de volgende liedjes werd het een duchtige zangstonde:

  • ‘We gaan nog niet naar huis’;
  • ‘’k Heb de zon zien zakken in de zee’;
  • ‘Sarie Marais’(Zuid-Afrikaans volkslied);
  • ‘Och was ik maar bij moeder thuis gebleven’ (Johnny Hoes);
  • ‘My Bonnie’ (Schots volkslied);
  • ‘Vrolijke vrienden’ (Nonkel Bob/Bob Davidse). Dat mocht niet ontbreken.

Het Franse chanson kwam aan bod met:

  • ‘La vie en rose’ van Edith Piaf en
  • ‘C’est magnifique’ van Luis Mariano. Beide begeleid met de onlosmakelijke accordeon.
  • ‘O sole mio’. Het Napolitaans lied dat ons in de Italiaanse sfeer dompelde.
    Een lied uit 1899 dat het lijflied was en is van talloze tenoren.
  • ‘La Spagnola’ (Mario Lanza). Dat bracht ons bij het Spaanse lied. Bij het refrein “Stretti, stretti…” was het
    wiegen en wippen.

Dan riep Heidi ons naar de dansvloer voor een dansje op:

  • ‘Schneewalzer’ (Peter Alexander/Freddy Quinn);
  • ‘Spanish Eyes’ (Al Martino/Engelbert Humperdinck);
  • ‘Het kleine café aan de haven’ (Pierre Kartner-Vader Abraham).

Enkel onze voorzitter en manusje-van-alles Martine durfden een walsje te draaien. De rest hield het bij meezingen.
Heidi kondigde dan het slotnummer aan, nl. het wereldberoemde Amerikaans kerstlied:   
- ‘Jingle Bells’. James Pierpont schreef het in 1857 onder de titel ‘One Horse Open Sleigh’.
Zij zong het deels in het Engels en deels in het Nederlands.
Na de slotklanken brak er een daverend applaus los dat maar bleef aanhouden en dat vroeg om een extraatje.
Dat kregen we dan ook, het werd ‘Eviva España’ (tekst: Leo Rozenstraten; muziek: Leo Caerts).
Onze Samantha zette het in 1971 al op vinyl maar de Hollandse Imca Marina ging later met de lauweren lopen.
Dat allemaal was maar een fractie van het omvangrijk repertoire van het muzikaal duo.
Heidi en Koen hadden het eerste gedeelte van ons feest doen voorbijvliegen.
Onze voorzitter bedankte het duo van harte waarop ze nog een welgemeende ovatie kregen.
Hij bedankte ook de vrijwilligers die al van vroeg in de voormiddag druk bezig waren om ons feest mogelijk te maken. Gisèle en Martine werden speciaal bedankt om het samenstellen van de tombolaprijzen en Martine kreeg nog een extra bedankje voor het maken van de bloemstukjes die de tafels sierden.
Na de mededeling dat de bloemstukjes te koop waren en de opbrengst aan het Kinderkankerfonds zal worden gestort, waren we aan de koffie met fijne gebakjes toe.
Na de ruime koffiepauze werd de namiddag afgerond met de jaarlijkse tombola. Nadat de winnaars hun prijs hadden gekregen moesten er nog twee superprijzen worden uitgeloot en daarvoor waren er twee onschuldige handen nodig. Erevoorzitter Robert en erevoorzitster Lieve bleken zo’n hand te hebben en zij werden dan ook gevraagd de trekking te doen.
Onze voorzitter was de eerste gelukkige maar hij deed afstand en liet het boek ‘Grote Madammen’ terug verloten (mooie geste). Andrea Van Mello was nu de gelukkige.
De tweede superprijs, een magnum fles wijn, viel te beurt aan Lieve De Lange.
Ons feest was ten einde en bij het verlaten van de zaal opperden er velen dat dergelijke muzikale namiddagen nog meer mogen ingericht worden.
Dat duidt toch wel op een zeer geslaagd eindejaarsfeest.

Verslag: Daniël Van Renterghem


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback