VERSLAG EINDEJAARSFEEST

Eindejaarsfeest van dinsdag 6 december 2016.

‘Liedjes uit De lage Landen’

Tombola eindejaarsfeest

Ons eindejaarsfeest konden we ditmaal ook laten doorgaan als sinterklaasfeest. Dat bleek al bij het betreden van de zaal waar onze voorzitter iedereen heel wat meer dan een pakje speculoos in de handen stak.
Vooraleer de entertainers Arnold Sercu (klavier) en Bart Verhelle (zang) voor te stellen richtte onze voorzitter een dikke verjaardagswens tot erevoorzitster Lieve. Jawel, zij is een echt sinterklaaskindje.
Daarop haakten Arnold en Bart in met een eigen versie van het liedje ‘Congratulations’ van Cliff Richard.
Bart beloofde dat hij haar in de pauze 3 kussen zou geven, maar hij had zonder Lieve gerekend. Zij ging die onmiddellijk opeisen. De ambiance zat er alzo direct in.
Bart laste de liedjes aaneen met een kwinkslag, een korte mop, een verzinsel of een ernstige noot. Anekdotes uit zijn 30-jarig huwelijksleven waren zowat de rode draad. Ook Arnold liet zich niet onbetuigd.
Vlaanderen kwam eerst aan de beurt met een kleinkunstliedje van Miel Cools: ‘Houden van’. – ’t Is vaak niet bijzonder, ’t is weinig poëtisch, maar geen mens die zonder kan.
Direct daarop werd onze noordergrens overgestoken en kwamen we bij Tom Manders ‘Doris’ met zijn ‘Twee motten’. – Twee dotten van motten in mijn ouwe jas… Ik noem haar Charlotte en hem noem ik Bas.
Van Wim Sonneveld brachten zij ‘Zo heerlijk rustig’. – Heel alleen aan het strand, lekker lui in het zand, zo heerlijk rustig, ja, ja.
Daarna belandden ze in Aalst bij Jan De Wilde met ‘Joke’.  – Weet je wat we doen, we doen aan goede werken, we vrijen het geweld de wereld uit.
Als overstap naar het volgende liedje vertelde Bart ons dat zijn dochter al enkele jaren voor een paard zaagde, kwam ze vorige week toch wel met een ezel thuis!
Willem Vermandere herinnerde Bart er aan dat zijn dochter groot werd. Zij brachten ‘Krullebolle’. – Meiske, kleine krullebolle, zal gaan trouwen volgend jaar.
Van West-Vlaanderen naar Nederlands-Limburg bij Toon Hermans was een kleine stap. Van hem brachten ze, vooral voor de vrouwtjes, het ingetogen liefdesliedje ‘De appels op de tafelprei’. – M’n liefdesliedje is gemaakt van lachjes die jij lacht… vier maten glimlach, vier maten blij zijn, vier maten rijk zijn, vier maten arm.
Ze brachten het liedje zo meeslepend dat de zaal er muisstil van werd, je kon een speld horen vallen.
Ze kwamen terug naar West-Vlaanderen, naar café De Smesse op de ‘platse’ in Vladslo. Waar ze het volksliedje ‘Een smidje in zijn smisse’ vertolkten. – Hij zong zo blij van tokke, tokke, tok; hij zong zo blij van kloppe, kloppe, klop, het liedje van de zwarte man. Als intermezzo tokkelde Arnold op zijn klavier: ‘Zie ginds komt de stoomboot’. Ook ‘Het loze vissertje’ met zijne rijfstok en zijne strijkstok trok voorbij naar de IJzer. Hier speelde Arnold een potporie met een stukje uit De Vlaamse Leeuw, Leven na de dood (Freek de Jonge) en Jantje zag eens pruimen hangen. Ondertussen wisten we dat Barts nonkel Marcel een hoorapparaat heeft en dat Heineken ‘probably beer’ is.
Bart raadde ons ook aan nooit te panikeren. Zo deed hij het verhaal over het oproepen van de hulpdiensten ten tijde dat de telefoon nog een draaischijf had en nog geen ‘hekje’. Iemand draaide in zijn overhaast (paniek) 009 i.p.v. 900 en toch kwamen de hulpdiensten, maar dan wel ‘achterut’!
Van Vladslo al over Diksmuide, Vinkem en Wulveringem (nu Beauvoorde), Houtem en na een picon over ‘de schreve’ waren we in Frans-Vlaanderen. Vroeger ook behorend tot De lage Landen. Maar er werd wel in ’t Frans gezongen. Arnold speelde en zong ‘Marinella’ van Tino Rossi. – Ah, reste encore dans mes bras.
Bart nam dan over en zong van Gilbert Bécaud: L’important, c’est la rose (l’artrose!). Arnold gaf een imitatie van de rokersstem en de rochelhoest van Bécaud en vertelde daarbij dat Bécaud 1 fles whisky per dag dronk en 2 pakjes Gauloises rookte en dat zijn kinderen Nico en Tine heetten.
Daarop volgde ‘La ballade des gens heureux’ van Gérard Lenorman en ‘J’attendrai’ van Rina Ketty. – J’attendrai, le jour et la nuit, j’attendrai toujours ton retour.
Daarop trokken ze terug naar Nederland, maar niet zonder in de Borinage de vraag van Salvatore Adamo te herhalen ‘Vous permettez Monsieur’. – Que j’emprunte votre fille? Zij brachten het in een West-Vlaamse versie. In Zuid-Holland kwamen ze bij de rasechte Rotterdammer Gerard Cox terecht met zijn ‘’t Is weer voorbij die mooie zomer’. – Die zomer die begon zowat in mei; Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen, maar voor je ’t weet is heel die zomer alweer lang voorbij. Met ‘Spring maar achterop’ van Eddy Christiani belandden ze bij ‘Foxy Foxtrot’ van Nico Haak. – Foxy Foxtrot met je elastieken benen.
Hop, terug naar bij ons met ‘Que Sera, Sera’ (Doris Day) gezongen in de versie van Jo Leemans: ‘Wat moet zijn, zal zijn’. Arnold speelde als intermezzo ‘Ik mis je elke dag een beetje meer’ van Luc Steeno. – ’t Gevoel alleen te zijn dat doet zo zeer.
Bart dacht aan zijn Tineke van Wulveringem en bracht haar een ode met ‘Tineke van Heule’ van Emiel Hullebroeck. Arnold smukte het refrein op met barokklanken. En om ons allemaal te zinnen sloten ze af met het chanson van Michel Delpech: ‘Pour un flirt avec toi’. – Je ferais n’importe quoi.
Onze voorzitter dankte hen hartelijk voor hun prachtige, plezante uitvoering en deed de toezegging dat ze nog mochten komen. Van ons kregen ze, omdat onze ouwe knoken moeilijk rechtveren, een zittende ovatie.
Het was een optreden waarvan men zegt: “Zo mogen er meer zijn”.
Aansluitend bedankte Daniël ook de vrijwilligers die vandaag van in de voormiddag, Martine en Gisèle zelfs van dagen en weken tevoren, bezig waren om het feest te realiseren.
Hij bedankte Martine nog eens extra voor de bloemstukjes op de tafels en melde erbij dat deze te koop waren en dat de opbrengst ervan aan het Kinderkankerfonds zal worden gestort.
Na de koffie met lekkere gebakjes werd de namiddag afgesloten met onze jaarlijkse tombola.
93 mooie prijzen werden uitgeloot en op schoot gebracht, daartussen zaten er, zoals vorig jaar, terug enkele kunstige houtsnijwerkjes van ons kringlid Herman Van Mulders.
Nadat alle gelukkigen hun prijs hadden gekregen, werden er nog twee superprijzen uitgeloot.
De twee chançards waren Marc met een mandje drank (cava, witte en rode wijn) en André (verontschuldigd) met een magnumfles witte wijn. Gezondheid!
“Zo mogen er nog meer zijn” duidt toch wel op een zeer geslaagd en gesmaakt eindejaars- en sinterklaasfeest.

Verslag: Daniël Van Renterghem


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback