WANDELVERSLAG

Verslag wandeling van dinsdag 1 maart 2016 te Ename.

‘Bos t’Ename’

Vergeet de wandeling in Bos t’Ename maar, want een groot deel van de bospaden waren herschapen in diepe modderpaden, dat door de regen en het getrappel van het graasvee dat het bos bevolkt. ’t Was niet te doen.
Guy en Marie-Claire hadden op de schrikkeldag dan maar een alternatieve route uitgestippeld waarvan bepaalde stroken wel langs het bos liepen maar niet erin.
De vervangroute liep meer door het nederzettingsgebied van Romeinen en monniken.
Negentien van de dappersten onder onze kringleden kwamen er niet de Romeinen bekampen maar de natuurelementen: water en wind. De weerkundige lente was begonnen met een echt maarts weertje.
Dapper ook van Monique die voor de eerste maal als wandelaarster mocht worden verwelkomd.
Van aan café Den Reinaert in de Abdijstraat trokken Guy en Marie-Claire met de kampers, via een pad achter het café en de aanpalende huizen van de Abdijstraat, naar de Lotharingenstraat en het Archeologisch Park.
De archeologische site van de abdij omvat de restanten van een gewezen benedictijnenabdij en de sporen van een vroegmiddeleeuws havenstadje. Van 974 tot 1033 bloeide Ename als handelsnederzetting aan de Schelde.
Langs de St.-Salvatorstraat ging het links tot aan de Martijn van Torhoutstraat, aan de overkant werd die  rechts gevolgd om dan terug links de Wallestraat in te trekken tot aan een pad dat links naar Vijverweide loopt en op Dorre Wei uitkomt. Daar trokken ze rechts de Katteberg op en dat werd een nijdig klimmetje, dat nijdige werd nog lastiger toen ze halverwege de berg (getuigenheuvel) een ommetje maakten over een zompig glad graspad.
Terug op de Katteberg stonden ze aan Blote en Bouverij. Hier heb je bij normaal weer een mooi zicht op een stuk Scheldevallei met Oudenaarde erin, maar nu was het zicht troebel, het was gearceerd met regenstrepen.
Hier kon een eerste afkorting genomen worden door het volgen van Blote, de Daalbosstraat en links Boskant (op sommige straatnaamkaarten staat nog de oude benaming: Braambrugstraat) tot aan de Steenbakkersstraat. Die was langs de spoorweg links te volgen tot aan de Abdijstraat en het eindpunt (café).
Een 6-tal wandelaars namen die afkorting en de anderen stapten verder Bouverij in en kwamen alzo op grondgebied Mater. In de eerste haakse bocht naar rechts van Bouverij werd links Opstelle opgedraaid tot ze de hoek met de Kleistraat en de Sint-Amelbergastraat bereikten. Daar kon er langs de Kleistraat en verderop Rotse, die op de Daalbosstraat uitkomt, een tweede afkorting worden genomen. Twee wandelaarsters maakten er gebruik van. De overigen volgden de Sint-Amelbergastraat, stapten een half rondje door de Driesleutelstraat en namen een pad langs ’t Jolleveld en kwamen op Kerkgate uit (bij de wielerfans gekend als een gevreesde kasseiweg uit de Ronde van Vlaanderen). Na het kruisen van Kerkgate liepen ze de Zoetebeekweg af tot ze links een wegje namen richting knooppunt 53 tot aan de Tempelstraat. Ze sloegen er rechts af om het kronkelend steile stuk op te zwoegen naar Tissenhove. Daar, 105 m boven de zeespiegel, prijkt Tissenhovemolen in al zijn stoerheid.
Boven werd er links afgedraaid en dan, hoog maar nat, rechtdoor gestapt tot aan Bruul, daar ging het eventjes links-rechts Bruullos in. Deze leidde hen naar Hoge Dumpel en verder optornend tegen regen en wind zakten ze die links af naar de Gaverstraat om aan de overkant Lage Dumpel in te stappen. Die volgden ze tot aan een 1ste pad links en trokken langs daar naar Oosse om rechtsop gaande de Heistraat te bereiken. Deze werd een eind afgewandeld tot aan Spendellos aan de rechterkant. Deze los bracht hen naar Boskant en een steile afdaling.
Ze verlieten hier het plateau van Mater, een plateau met toch nog bulten en putten gevormd door een reeks getuigenheuvels die de streek hier van Oost naar West doorkruist. Boskant verder aflopend bereikten zij ook de Steenbakkersstraat en de Abdijstraat. Die moesten ze maar oversteken om in het droge warme café Den Reinaert neer te strijken.
Was de kortste lus ruim 5 km en de 2de lus een ferme 7 km dan was de hele wandeling er een van zo’n 11 km. Of was het meer?
Gelijk welke afstand ze hadden gewandeld: de dapperen waren bijna verzopen maar ze hadden overwonnen!
De strijders verdienden beloond te worden en daar had de kring oren naar. Er werd getrakteerd!
Voor Guy was het zijn maidentrip geworden als wandelcoördinator en hij had het goed gedaan.
Hij en Marie-Claire kregen dan ook complimenten voor, zoals Martine het zei: de mooie natte wandeling.

Verslag: Daniël Van Renterghem.
Naar gegevens van Guy en het relaas van wandelaars.


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback