Annick Ruyts

 

 

 

 

 

 

 

 

VERSLAG LEDENVERGADERING

Verslag ledenbijeenkomst van dinsdag 12 maart 2019.

“Grenzeloze liefde"                                    Door: Annick Ruyts

Annick Ruyts, al meer dan 25 jaar actief voor VRT als documentairemaker, kwam met ons haar ervaringen delen die ze had opgedaan tijdens de vele buitenlandse reizen die ze had gemaakt in functie van de documentairereeks “Grenzeloze liefde”. (Velen onder jullie hebben daar wellicht wel afleveringen van gezien.)
Ze begon haar uiteenzetting met een sociaaleconomische mededeling aan de heren: Vlaamse mannen zijn zeer gegeerd op vele plaatsen in de wereld, want ze tonen respect voor vrouwen en zijn zeer geëmancipeerd, ze nemen deel aan het huishoudelijk leven en nemen taken op zich. Dus dames die hun partner eventueel willen inruilen voor een exotisch exemplaar uit bv. Senegal… Kom, kom een klein beetje ernstig nu.
We zijn onder haar enthousiaste begeleiding en in een turbotempo (Annick vertelt nu eenmaal zeer vlot en snel) zowat de wereld rondgereisd.
In Patagonië bv. zijn er ‘macho’s’ en die zijn zowat hetzelfde zoals wij die kennen maar er zijn ook “machisto’s” en dat zijn vrouwenhaters, hebben géén aandacht voor hun vrouw en de vrouw dient er enkel om kinderen mee te krijgen en om het eten klaar te maken. Hun paard, club, kortom alles is belangrijker dan hun vrouw.
In Nicaragua wilde de Belgische man zijn Nicaraguaanse vrouw laten verder studeren om haar levensdroom te kunnen realiseren en dat werd zeer zwaar becommentarieerd. Stel je voor dat zij meer zou verdienen en/of meer aanzien krijgen dan haar man…
In Mexico beleefde Annick een, naar onze normen en ideeën, totaal van de pot gerukt feest voor de patroonheilige van het dorp.
In Cambodja kon ze meemaken dat er een bedrijfsuitstap van het personeel werd georganiseerd naar de hoofdstad om naar de ‘enige roltrap’ van het land te gaan kijken’! En wat bleek dan? Dat mensen, als ze dat niet geleerd hebben, niet in staat zijn met normaal evenwicht op een roltrap te stappen en stabiel te blijven staan…
Zo kon ze kennis maken met Turks bijgeloof: als een schoonmoeder van haar schoondochter af wil, versnijdt ze een slipje van haar en vermaalt dit in het eten van haar zoon, opdat hij haar zou afwijzen.
Als weermiddel moet de vrouw (de schoondochter dus) haar slipje een week binnenstebuiten dragen…
Een Belgische vrouw die met een Marokkaan is gehuwd en er al meerdere jaren woont en volledig de cultuur en gebruiken heeft overgenomen vertelt dat er bv. in djellaba’s (lange, loshangende gewaden met lange mouwen en capuchon) ook veel mode en grilletjes zitten en dat er, net als bij ons hier, daar ook veel veranderingen en dure stoffen of wat dan ook aan te pas komen.
In de Filippijnen gaat men op een heel andere manier om met de dood. De dood is meer aanwezig in het dagelijkse leven. Bijna elk gezin verliest een of meerdere kinderen. Een kerkhof is daar dan ook een plaats waar men naartoe gaat om terug samen te zijn. Er zijn geen monumentale graven, maar men ligt begraven onder het groen en de familie komt daar picknicken.
In Nepal viert men het ‘feest van het licht’ gedurende 2 weken. Dat is de enige periode van het jaar waarin de bevolking mag gokken en schommelen (daarbuiten een nutteloze bezigheid). Groot en klein, oud en jong, allemaal zitten ze dan graag op een schommel. Moet wel een komisch zicht zijn.
Huwen in Kameroen? Ja natuurlijk, waarom niet? Dan wordt aan de bruidegom gevraagd of dit een monogaam of een polygaam huwelijk wordt… Als er wordt gekozen voor monogaam dan krijg je nog de opmerking mee: “Je kan dat later steeds terug wijzigen.”  J
Senegal blijkt een erotisch land te zijn met zeer mooie mannen, maar eens getrouwd is lichamelijk contact volledig gereserveerd voor in de slaapkamer. En hoe maakt een dame dan duidelijk dat ze lichamelijke behoeftes heeft? Eenvoudig: wierook branden, een sjaal om haar middel dragen of de voeten van de man wassen…
En zo gingen de verhalen nog even door over China (Big Brother – corrupt), IJsland (bijgeloof: spoken, ‘huldufolk = verborgen volk’, e.a.), India (cultuurshock) en Thailand (mooiste herinnering).
Een ding stelde Annick bijna overal vast: Vlamingen zoeken het gat in de markt om handel te drijven en leren overal direct de plaatselijke taal. De ideale weg om ingeburgerd te geraken!
Veel toffe, leuke en boeiende verhalen waaruit maar eens temeer blijkt hoe verschillend de levensstijlen nog zijn op verschillende plaatsen op deze toch relatief kleine wereldbol…
Het was een leuke geanimeerde namiddag. De afwezigen hadden ongelijk.

Verslag: Marie-Paule Vermeulen


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback