Oostduinkerke-bad

Wandeling

Klauteren

 

 

 

 

 

 

 

 

 

WANDELVERSLAG

Verslag wandeldag van vrijdag 9 mei 2014 te Oostduinkerke/Koksijde.

‘Strand, dijk en duinen’

Voor onze voormiddagwandeling kwamen er 28 deelnemers opdagen en zij waren ruim op tijd om, zoals gevraagd, stipt op het voorziene uur te kunnen starten. Velen hadden nog een marge voor een koffietje om helemaal wakker te worden. Tonny was al zo klaarwakker om de beslissing te nemen de wandeling in de omgekeerde richting te doen dan dat ze was verkend. Het waarom vertel ik subiet.
Tonny en Gisèle namen ons van aan het Vakantiecentrum Ter Helme mee langs de Kinderlaan, rechtdoor naar het strand van Nieuwpoort-bad. We trokken het strand op en zwenkten rechts af naar de havengeul toe.
Al direct werd ons duidelijk dat de beslissing van Tonny een steengoed idee was geweest. We hadden de strakke zuidwester pal in de rug en het strandzand zwiepte voor ons uit. Andersom wandelen had dus niet zo prettig geweest. (Toen wisten we nog niet wat ons in de namiddag te wachten stond). De felle strakke wind (‘Booserke’ noemt dat matig tot vrij krachtig) dreef ons in een recordtijd naar de IJzermonding en het Loodswezengebouw. Terwijl golven met hagelwitte schuimkoppen gewelddadig het strand trachtten te veroveren werden we door de wind voortgejaagd. Zodanig dat we nauwelijks een blik konden werpen op de Sint-Bernarduskerk en enkele oudere in cottagestijl opgetrokken gebouwen die langs de Zeedijk tussen de hoogbouw geprangd staan. Op het Loodswezengebouw hadden we beter zicht want daar liepen we recht op af. Het 12 m hoge, witte gebouw werd in 1958 in gebruik genomen. Van hieruit wordt alle scheepvaartverkeer naar de haven van Nieuwpoort en op zee in de gaten gehouden. Men beschikt daarvoor over hoogtechnisch navigatie- en communicatiemateriaal. Boven op het gebouw staat ook een verkeerslichteninstallatie die de toegang tot de havengeul regelt. Langs de havengeul, de IJzer, waar de wind al veel minder voelbaar was, zijn we ongestoord de met planken bevloerde Paul Orbanpromenade afgewandeld tot we rechts aan de Louisweg kwamen. Deze kaarsrechte fiets- en wandelweg hebben we gevolgd tot aan de Hendrik Consciencelaan, deze zijn we ingestapt om langs de Charles Decosterlaan (links) de Emile Verhaerenlaan te bereiken. Daar zijn we rechts ingedraaid en zijn in de eerste (flauwe) bocht aan de linkerkant een duinenpad opgestapt. Via dat pad belandden we volop in de Simliduinen. Langs paadjes klauterden we duinen op en af en trokken van panne naar panne om op het einde in de Kinderlaan uit te komen. We hadden er Ter Helme in ’t zicht en daar gingen we de verbruikte calorieën aanvullen en een surplus opslaan voor de namiddagwandeling.
Na een zeer lekkere restauratie werden voor de namiddagwandeling 27 wandelaars uitgewuifd door Lieve, die haar namiddag met een rustige bezigheid zou vullen.
De start mocht er zijn: met een goed gevulde maag tegen wind en opzwiepend zand in een stuifduin opklauteren viel voor enkelen niet echt mee. Ze schoven soms lager terug dan ze hoger raakten; ik beet er letterlijk in het zand. Met de hulp van Dieter en nog enkele helpende handen kwam iedereen toch op de top. De wind was daar precies niet zo gelukkig mee, pisnijdig rukte hij onze voorzitter zijn klak af en die vloog terug recht naar de afgrond. Dieter liet dat niet zomaar gebeuren, met een onvervalste ‘Courtois-duik’  had hij op de rand van de dieperik het hoofddeksel te pakken. Na al die perikelen stonden we in de Karthuizerduinen. Door een tamelijk grote duinpan en over een duintop bereikten we de Noordzeedreef. Hier sloten we aan op de Ter Yde-wandelroute, die we verder grotendeels zouden volgen. De Noordzeedreef volgden we links tot we rechts aan een grindpad kwamen. Dat pad ligt op de scheiding tussen het duinengebied Vlaams Natuurreservaat Ter Yde en het Hannecartbos. We trokken door een populierendreef, en dat er populieren stonden hoorden we aan de luid ruisende kruinen. Aan het einde van het pad kwamen we op de driesprong: Henegouwpad, Loze Vissertjespad en de Nieuwe Ydelaan. We draaiden rechts het Henegouwpad op, die verderop het Duinrandwandelpad werd. Hier liepen we op de rand van de Spelleplek-duinen en de woonwijk Mariapark. Terug in de Nieuwe Ydelaan namen we, na een paar honderd meter, links een paardenpad en belandden alzo in de Plaatsduinen. Langs de Waterplasweg, de Tulpendreef, de Myosotislaan en de Elisabethlaan kwamen we in de Astridpanne terecht. De Astridlaan en de Biedenkopflaan aflopend bereikten we het Fabiolaplein, we waren midden in Oostduinkerke-bad.
We staken de drukke Albert-I-laan over naar het Astridplein. Het eerste dat we daar zagen was Restaurant-Tea Room Venise en we zijn daar dan ook maar binnengestapt. Met al dat zand in de mond was een doorspoelend en dorstlessend drankje welkom. Bij de hervatting van onze tocht konden we op het Astridplein niet naast een beeldengroep kijken. Het is een kunstwerk uit 2010 van de Gentse beeldhouwer Kenny Cotman met de naam: Black Widows. Twee vrouwen zitten ingetogen, eenzaam en hoopvol naar de zee te staren. Het werk is een hulde aan de vissersvrouwen.
Op de Zeedijk sloegen we rechts af en volgden die tot op het einde om er links een betegeld pad te nemen. Dat leidde ons in een zeereep (dat zijn de duinen die direct aan het strand grenzen). We passeerden de jachthaven en het clubhuis van de Sand Yacht Club Oostduinkerke, hier floot de wind heftig in het strakgespannen tuig van de aangemeerde jachten. We bleven het voetpad volgen tot aan de Cottagelaan waar we het Ter Yde-wandelpad verlieten. We liepen de Cottagelaan in, trokken naar boven en stapten aan het einde van de laan de duinen van Spelleplek in. We doorkruisten die tot we op het, ons reeds bekende, Duinrandwandelpad kwamen om aan het einde ervan in het duindoornlandschap van het Vlaams Natuurreservaat Ter Yde te duiken. Het woord zegt het al: in een duindoornlandschap groeit er overwegend duindoorn of kattedoorn (Hippophaë rhamnoïdes), een struik met oranje bessen. Een duindoornlandschap sluit onmiddellijk aan op de zeereep en de (zee-)wind heeft er vrij spel, en dat moest ons niet worden gezegd. In het natuurreservaat ligt ook een reuzenpanne en daar zijn we doorgetrokken, voor mij was het sjokken. We waren echte zandstuivers. Een laatste, kuitenbijtende, klim zou ons verlossen van onze Saharatocht. In de Kolonel Dhaenenlaan waren we op de top, en mijn krachten waren op. Na een recupererende adempauze volgden we rechts de laan en bereikten langs de villa’s van de Kolonel Dhaenenlaan en de Generaal Notermanlaan de Kinderlaan. Daar dan nog een eindje rechts en we kwamen aan Ter Helme, waar het zand in mond en keel nog eens flink werd doorgespoeld.
Het was een prachtige, zonnige en zeer geslaagde wandeldag geworden, wel met een onstuimige wind maar geen druppel regen!
Die zeer geslaagde dag hadden we te danken aan Tonny en Gisèle; zij hadden de wandelingen uitgestippeld en doordat ze steeds het juiste pad vonden waren we niet verloren gelopen in de duinen.
Daarvoor kregen zij een welverdiende dank.
‘Gejaagd door de wind’, ik weet nu wat dat betekent.

 Verslag: Daniël Van Renterghem


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback