Hotel

Wandeling

Wandeling

Koksijde

 

 

 

 

 

 

 

 

WANDELWEEKEND OOSTDUINKERKE

Verslag wandelweekend van vrijdag 9 tot zondag 11 oktober 2015 te Oostduinkerke.

‘Westhoek-wandelweekend’

Vrijdagnamiddag: een groot deel van de Kruwerswandelroute.

Guy en Marie-Claire, die het wandelweekend hadden georganiseerd, verwachtten dat de deelnemers tijdig aan Domein Westhoek in de Noordzeedreef te Oostduinkerke zouden aankomen om de eerste wandeling stipt om 14.30 uur te laten vertrekken.
Ik die dacht daar vroeg te zijn trok grote ogen bij mijn aankomst, er moesten er niet veel meer komen.
Theo en Lieve hadden door brute tegenslag moeten afhaken maar de 15 die de eerste tocht meededen waren dus ruim op tijd aanwezig.
Guy en Marie-Claire namen ons, als opwarming voor het weekend, mee op een groot deel van de Kruwerswandelroute. Daarvoor namen we een aanloop vanuit de Noordzeedreef zeewaarts tot aan de Kolonel Dhaenenlaan. Daar draaiden we links op en aan de eerste bocht rechts doken wij links de zandpanne van het Vlaams Natuurreservaat Ter Yde in. We liepen volop in een duindoornlandschap met veel duindoorn of kattedoorn maar overwegend veel zand. Uit die panne klauteren was al zwaar voor mijn beentjes, maar Guy had er iets op voorzien. Hij duwde een paar ‘walking sticks’ of ‘trekking sticks’ (in ’t Nederlands: wandelstokken) in mijn handen en zo kon ik mijn lome benen wat sparen door arm- en schouderkracht in te schakelen.
Boven, uit de kom, liepen we langs de rand van het Hannecartbos tot in de residentiewijk Mariapark.
In de Hugo Verriestlaan trokken we een lus door de Oostvoorduinen, bogen dan af naar de Plaatsduinen om via de Stuifduinenweg aan Spelleplekke uit te komen. Van daar stapten we door de Nieuwe Ydelaan naar het Hannecartbos. We volgden daar het Ter Ydepad en kwamen uiteindelijk in de Noordzeedreef uit, pal tegenover Domein Westhoek. Wie zijn kamer nog niet had kunnen betrekken bij aankomst, kon dat nu doen. Bij iedereen algehele tevredenheid omtrent de kamers. Sober van muurbekleding maar voor de rest was al het nodige aanwezig en zelfs het niet per se nodige: ruime, nette kamers met dito badkamer, een apart toilet met handwaskom en een grote kleerkast, zelfs tv en een minikoelkast.
Om halfzeven werden we in de bar verwacht voor een vrij te kiezen ‘drink’, ons aangeboden door de gastheren.
Maar pas bij het avondeten zouden we opkijken. Onder de vorm van koud- en warmbuffet moesten we onze borden maar volscheppen, zo veel keer als we konden opkrijgen. Maar het buffet leegeten was onmogelijk!
Met de drank bij het eetmaal waren ze ook gul.

Zaterdag: van Oostduinkerke naar De Panne.

De dagtocht strekte zich uit van aan ons verblijf in Oostduinkerke tot in De Panne (Adinkerke), van knooppunt naar knooppunt volgens het wandelnetwerk Westkust. Van punt 79 via,via naar punt 12.
Na een wel heel stevig ontbijt werden de 15 van de vorige dag vervoegd door Joséane en Etien. Zo waren er de zaterdagmorgen 17 wandelaars aan de start. De eerste kilometers van de dag liepen over dezelfde paden die we op het einde van de vrijdagnamiddagwandeling hadden gedaan. Door het Hannecartbos, langs knooppunt 69 naar de Hugo Verriestlaan en de Piet Verhaertstraat. Deze twee straten brachten ons langs de Plaatsduinen tot aan de Sint-Niklaaskerk. De kerk dateert uit 1952-1955 naar ontwerp van de Brusselse architect Jan Gilson. De 38 meter hoge en geblokte westertoren is met wandelgalerijen, die een binnenplaats vormen, verbonden met het kerkgebouw. Het 13,5 lange Christusbeeld die aan de toren hangt trekt de aandacht en is van de hand van de Tsjechische kunstenaar Arnost Gause. We volgden van daar de St.-Andriesstraat tot knooppunt 60 waar zich het infokantoor van het Bezoekerscentrum De Doornpanne bevindt. Het bezoekerscentrum is opgericht in 1996 en biedt een permanente tentoonstelling over de waterwinning in de duinen en over de fauna en flora van het natuurgebied De Doornpanne. Wie wou kon even binnen rondlopen of gewoon een rustpauze nemen. Met de hulp van mijn geleende wandelstokken had ik nog vrij goed kunnen volgen maar heb hier toch maar afgehaakt, de stokken doorgegeven en naar knooppunt 58 gestapt. Daar kon ik de kusttram nemen tot in Koksijde-Bad (knooppunt 47) waar ik de overigen heb opgewacht voor de middaglunch. Zij waren aan het bezoekerscentrum het natuurgebied De Doornpanne ingestapt om aan punt 54 in de Hoge Blekker te belanden. Langs de Hoge Blekkerlaan ging het naar de knooppunten 55, 50, 49, 48. “In de omgeving van knooppunt 48 brachten we een bezoek aan de Onze-Lieve-Vrouw-ter-Duinenkerk, een van de modernste kerken in België. Deze kathedraal van licht werd gebouwd tussen 1958 en 1965 naar plannen van architect J. Lantsoght uit Brugge. De punt van het kruis is 40 m hoog. Zuster Brigitte Loire uit Chartres beitelde het Onze-Lieve-Vrouw-beeld. In 1999 werd de binnen- en buitenverlichting en de klankinstallatie volledig gemoderniseerd en in de kerk staan 1285 nieuwe stoelen. Vandaar gingen we verder naar knooppunt 47.” (Guy) Voor onze middaghap moesten we op de zeedijk in restaurant Royal Koksijde zijn. De verse garnalen en de garnaalkroketten smaakten er ons uitermate.
Voor de voetballiefhebbers onder ons: Johan Renier de uitbater van Royal Koksijde is een oud-speler van Club Brugge. Hij doorliep er de jeugdreeksen en speelde van 1981 tot 1985 als verdediger in het A-elftal.
Hij speelde ook nog van 1985 tot 1987 bij SV Oudenaarde (3de nationaal).
Voor het resterende deel van de zaterdagwandeling bedankten Jacqueline, Francine en ikzelf. We tramden terug naar Oostduinkerke/Groenendijk-Bad en onze thuisbasis. De overige 14 wandelaars trokken verder naar De Panne, van knooppunt 47, over de zeedijk, tot knooppunt 46 (Ster der Zee) in Sint-Idesbald. Daar liepen ze van de zee weg terug de duinengordel in. Ze passeerden er tussen de punten 44, 43 en 37 het Abdijmuseum Ten Duinen 1138. De recent gerestaureerde site omvat het abdijmuseum, de archeologische site en het park van de vroegere abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen, de abdijhoeve Ten Bogaerde, de Zuid-Abdijmolen en het Zilvermuseum. “De Zuid-Abdijmolen is de Lootvoetmolen uit Houtem (Veurne) uit 1773, die in 1951-52 afgebroken werd en op de oude ‘meulewal’ in Koksijde werd heropgebouwd. De molen werd op zijn nieuwe standplaats ingehuldigd op 19 april 1954. Kunstschilder Jan Luypaert (1893-1954) had er zijn atelier.
De houten windmolen werd volledig gerestaureerd in 1984 en is beschermd als monument.” (Guy) 
Ze trokken verder de Geushoek in om via de punten 36, 34, 28, 29 aan knooppunt 30 te komen. Daar zijn ze voor een lus van 2,7 km de Houtsegerduinen ingetrokken. Het natuurreservaat met zijn mos, korstmos en buntgrasvegetaties behoort tot de mooiste duinlandschappen van onze kust. Buntgras is een grassoort dat vele pollen afgeeft en is zo smakeloos dat zelfs de schapen het niet lusten. Ook de duinkalkgraslanden met zeldzame plantensoorten zijn van groot belang, hier graast een kudde van een tiental ezels. Terug aan knooppunt 30 was de dorst zo groot en volkscafé ’t Lusthof in de Veurnsestraat zo verleidelijk, dat ze er zijn  binnengevallen om er zich lustig te laven; de uitbaatster wist niet wat haar overkwam. Van daar ging het naar punt 29 en 21 waar ze in het Vlaams Natuurreservaat Oosthoekduinen in De Panne uit kwamen. Duin op, duin af bereikten ze punt 18 aan het Vlaams Bezoekers- en Natuureducatief Centrum De Nachtegaal op de rand van de Oosthoekduinen en het Calmeynbos. In De Nachtegaal loopt een permanente interactieve tentoonstelling over zee, strand en duin, en is gratis toegankelijk. Ook de ontstaans- en bewoningsgeschiedenis van de kuststreek en de natuurgebieden aan de Westkust komen aan bod.
Van daar ging het langs de Olmendreef, door het bos, al over de punten 14 en 13 naar knooppunt 12, het eindpunt van de dagwandeling. Maar wat doe je als 20 km van uw startpunt en bijna in Plopsaland staat? Te voet terugkeren? Guy kocht een groepsticket van De Lijn en, hop, allemaal de tram op tot Groenendijk-Bad. Tot aan Domein Westhoek was het een laatste toemaatje van 800 m stappen. Jacqueline en Francine hadden intussen hun namiddag met een rustig en aangenaam verzet gevuld en ik met een sociale bezigheid.
Ik ben op verjaardagsbezoek geweest bij Nestor (en Rachel) in de Franslaan te Koksijde-Bad.
Na het energierijk avondmaal konden we gezamenlijk in de bar, voor de tv geposteerd, de Rode Duivels aanmoedigen in de voetbalmatch Andorra-België (1° helft in ’t Frans en 2° helft in ’t Nederlands, dankzij Luc).
Het was een wedstrijd met als inzet de kwalificatie voor het Europees kampioenschap van 2016 in Frankrijk.

Zondag: Lenspolder en het resterend deel van de Kruwerswandelroute.

Na het ontbijt pakten we onze spullen in, leverden de kamersleutel en het toegangskaartje voor het zwembad in en borgen valiezen en reistassen in onze wagen. We waren klaar voor de voormiddagwandeling richting Nieuwpoort-Bad. Christiane en Hugo verlieten ons, zoals gepland, na het ontbijt en Joséane en ik spaarden ons voor de afsluitende namiddagwandeling. Gisèle daarentegen deed een werk van barmhartigheid, zij bezocht Simonne (VDS) in het Zorgverblijf Ter Duinen.
Alzo waren er 12 wandelaars om langs de Polderstraat en knooppunt 81 de Lenspolder in te trekken. Via knooppunt 90, de Jachthavenwijk en de Zeemeerminnendreef bereikten ze punt 82 en namen er, langs het natuurgebied Groenendijk, richting punt 77 en 78. Dan nog rond de Karthuizerduinen om tijdig terug te zijn voor het middageten; ons laatste, ditmaal opgediende maal, in restauratiezaal Hannecart.
We hebben het ons nog eens Bourgondisch laten smaken.
Paul en Francine vertrokken wat vroeger en namen niet meer deel aan de namiddagwandeling, alzo waren we nog met 13 om de lus van de Kruwerswandeling die we de vrijdagnamiddag niet hadden gedaan nu af te wandelen. Vooreerst: ‘Wat is een kruwer?’ Een kruwer is een garnaalvisser die net als een garnaalvisser te paard zijn net door het strandwater trekt. Het verschil is dat hij te water gaat en het net zelf trekt. Stoere kerels!
Van aan Domein Westhoek liepen we, letterlijk, de Noordzeedreef af tot op het strand Groenendijk van Nieuwpoort-Bad. Hoezo: lopen? Wel het ging bergaf en ik weet niet vanwaar ze kwamen die walking sticks, maar velen waren ermee uitgerust. Gevolg: ik was weer de traagste van de wandelaars, zelfs met hulpstokken.
Door het strandzand ploeterend trokken we richting Oostduinkerke-Bad. Aan het eerste appartementsgebouw zouden we de duinen intrekken, maar dat gebouw bleef lang klein, het duurde een hele tijd vooraleer het begon te groeien. Toen we de zeedijkpromenade bereikten draaiden we linksom de duinen in.
Langs smalle eenpersoonspaadjes trokken we door de Zeebermduinen tot aan tramhalte Duinpark. Daar staken we de Albertlaan over om ons in de tegenoverliggende Kolonel Dhaenenlaan naar boven te sleuren.
Bovenaan in de laan kwamen we op het punt waar we voor de vrijdagnamiddagwandeling Ter Yde introkken.
Guy, Tonny en Kathleen zijn hier weer die zandbak ingedoken richting ons eindpunt, met de bedoeling er eerder te zijn dan de overigen. Die volgden de laan en aan de Noordzeelaan was het rechts nog een klein klimmetje tot aan Domein Westhoek. Toen wij aankwamen zagen we juist voor ons de drie zandstuivers de straat overlopen naar het eindpunt.
Ze waren er het eerst maar wisten niet dat wij bewust wat trager hadden gestapt.
De wandelschoenen en -stokken konden de autokoffer in en dan werd het terras van de bar bezet.
Op vrijdag had het in de voormiddag wat geregend maar op de middag begon het toch aarzelend te beteren.
Het klaarde verder uit zodat we bij de namiddagwandeling eigenlijk te goed gewapend waren tegen regenweer. De zon straalde al tijdens de wandeling en dat is zo gebleven voor het gehele weekend.
Achteraf is gebleken dat we het zonnigste weekend van oktober hadden getroffen.
Zij die het hele weekend meewandelden hadden er op het einde zo’n 40 km opzitten.
Tijdens de zaterdagwandeling hadden onze beide bestuursdames een collecte gehouden en kregen Guy en Marie-Claire tussenin het avondmaal een geschenkje voor hun geleverd organisatiewerk.
Marie-Claire kreeg een kleine snuisterij en Guy een gevulde ‘mosselpot’. Het was dik verdiend.
Had op zaterdagavond tijdens de maaltijd voor beiden de trom al geroffeld, dan werd hier op het terras bij een deugddoend drankje al rap de loftrompet over Guy en Marie-Claire gestoken, een lofgalm om hun gedane inspanningen qua organisatie van de wandelingen maar evenzeer qua het verblijf.
Iedereen was uiterst tevreden. De deelnemers hadden een primeur meegemaakt die hen nog lang zal heugen.
De onvermijdelijke vraag kwam er dan ook: “Wanneer een volgend wandelweekend?”
In afwachting: ‘Guy en Marie-Claire, proficiat en bedankt!’

Verslag: Daniël Van Renterghem
Verificatie en aanvullingen:
Guy De Coninck


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback