WANDELVERSLAG

Verslag wandeling van vrijdag 5 oktober 2018 te Vinderhoute.

“Vallei van de Oude Kale-wandeling”

Oude Kalevallei

Er stonden al veel wagens geparkeerd op de plaats van afspraak. Maar die brachten geen wandelaars mee voor ons, die mensen hadden andere plannen.
Maar niet getreurd, het was een zalige, zonnige herfstdag. Ideaal en aangenaam wandelweer.
Eerst en vooral van harte welkom aan Karine die er voor het eerst bij was.

De vallei van de Oude Kale ligt op het grondgebied van de gemeenten Nevele (Merendree), Lovendegem – Lievegem –  (Vinderhoute) en Gent (Drongen).
Het landschap rond de Oude Kale is uniek. De Oude Kale is één van weinige waterlopen die in deze streek niet is rechtgetrokken. 

De wandeling bestaat uit 3 lussen. De rode = 3 km, de blauwe = 4 km en de groene =  5 km.
Wij hebben een combinatie van de 3 lussen gemaakt. Het begon al goed: ploeteren door het zand. We namen de kortste weg naar het deurtje van het natuurpark De Molenmeers en Zuurhoek. Hiervoor doorkruisten we een gemaaid maïsveld, enkel de stoppels stonden er nog en leek door het mooie weer meer op een zandvlakte.  Gelukkig had de boer nog niet bemest.
Al vlug liepen we langs de Oude Kale. Links van ons zagen we door de struiken een vijver, een paradijs voor broedvogels. Vanuit de vogelhut hadden we een mooi zicht op de verschillende soorten watervogels. Even verderop ontdekten we een andere vijver, iets kleiner maar tijdens de zomer zeer geliefd bij de jeugd voor een plons in het water. Beide plassen zijn oude zandwinningputten van de Vlaamse Waterweg die beheerd worden door Natuurpunt.
We trokken verder over een rustige veldweg, kwamen zo op de Molenslag en was de lus rond.
De 2e lus (blauwe) startte waar de Oude Kale onder de Molenslag doorloopt. Een eind verder volgden we het pad tussen twee beboste percelen en bleven de weg volgen tot we in de Poekstraat kwamen. Net over de Borisgracht volgden we de aardeweg. We staken een veesluis over en vanaf hier liepen we langs de Kalebeek, een zijloop van de Oude Kale. Op het einde sloegen we links af en wandelden evenwijdig met de Oude Kale. Wij volgden de beek tot aan een brugje. Hier werd de groep gesplitst. Wie voor 10 km koos begon aan de groene lus, maar dan wel in omgekeerde richting. De anderen vervolgden de blauwe lus tot aan de drinkstop. De 3e lus voerde ons via landelijke paden en wegen zoals de Ooststraat en de Biezestraat naar het Driesselken. Driesselken is, sedert de Middeleeuwen, een met gras begroeide dries, voorzien van een drinkpoel. De dorpskudden werden er ’s avonds samengebracht om te overnachten en ’s morgens via de verbindingswegels naar de weiden gebracht. Wat is het hier stil en rustig. Enkel een blaffende hond was spelbreker. Eens het laatste boerenhof voorbij ging het naar de brug over de Oude Kale. Dit was de laatste keer dat we de beek zagen. Dan nog een ferme trip langs weiden en velden tot we terug op lus 2 belandden. Het was niet ver meer maar de weg werd versperd door een groep leerling-fotografen die het kiekje van hun leven aan het schieten waren. In de drinkstop was alle vermoeidheid vlug vergeten. Het was zalig in de herfstzon onder de notelaar. We werden er verwelkomd door een kip op 1 poot, al jaren stamgast. Alle 13 deelnemers waren lovend over de wandeling en zoals altijd: de afwezigen hadden ongelijk.
Toch moesten we nog 800 m stappen tot aan de parking. We passeerden nog de Van Vlaenderensmolen. Hij domineert er het omliggende (beschermde) landschap. Deze korenwindmolen werd in 1905 gebouwd in vervanging van de oude houten molen. Hij bleef in werking tot 1958 en werd in 1973-74 gerestaureerd en wordt als woonhuis gebruikt.

Verslag: Tonny en Gisèle


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback