WANDELVERSLAG

 

Verslag wandeling van donderdag 3 november 2016 te Zaffelare.

Het Sint-Hubertuspad

Vanop de roepsteen aan de rand van het kerkhof verzamelde de wandelleider, als een echte “belleman”, 20 wandelaars om hen welkom te heten in Zaffelare en te laten weten dat de Heilige Hubertus vandaag gevierd werd. Hij moet sinds lang belangrijk geweest zijn in de gemeente want we bevonden ons voor de Kring/café die zijn naam draagt sinds 1522. Waakt Sint-Hubertus, naast de jagers, ook over vroegere bankbedienden? Feit was dat we, voor de herfsttijd, een uitgelezen wandelnamiddag troffen. Dus gezwind op pad. Reeds in de dorpskom troffen we de eerste “pijlerkapel” aan van de “Ommegang van de Rozenkrans”. In 1889 op initiatief van pastoor Karel Stoquart en met giften van de parochianen werd een ommegang doorheen Zaffelare uitgewerkt met 15 kapellen die het verhaal van Jezus en Maria brengen. De wandelaars wisten nog perfect dat die 15 gebeurtenissen ingedeeld waren in “blijde”, “droeve” en “glorierijke” mysteries. Na dit graafwerk in onze “gewijde geschiedenis” sloegen we een eind verder rechts af om via een verkaveling met speeltuintje langs de Dijkgracht in open veld te komen. Alle straatlawaai viel weg, de akkers waren perfect winterklaar gelegd en een lauw zonnetje begeleidde ons… wat een zalige rustgevende momenten.
Deze wandelweg in open veld bracht ons tot de Beeweg. De straatnaam zegt het zelf; we sloten weer aan met de “Ommegang” en hielden halt bij een 3-tal kapelletjes. “Blijde” gebeurtenissen wisselden nu met de “droeve” mysteries. In gedachten verzonken kwamen we aan een druk kruispunt waar we een afspraak hadden met een legende, nl. Reinaert de vos. Een beeldengroep op een grasplein gaf, in metalen platen uitgesneden, de hoofdrolspelers uit het dierenepos weer. Ook hier toonden de wandelaars zich bij de les. Moeiteloos konden ze de namen van de dieren opsommen en wisten ze al evenzeer dat zo’n verhaal met dieren eigenlijk bedoeld was om de mens te confronteren met zijn handelen onder medemensen.
Vlug dit drukke kruispunt verlaten om rustiger wegen op te zoeken. Via de Kapelstraat kwamen we aan het kruispunt met de Molenstraat. Hier troffen we een Mariakapel aan… Vlaamse devotie op zijn best… en met volgende spreuk op de rustbank “Langs deze weg, zet gene voet of zeg Maria wees gegroet”.
Geen molen te vinden langs de Molenstraat. Daarentegen zagen we enkele heel moderne sierteeltbedrijven gekenmerkt door de serres en de velden waar de azalea’s  klaar voor verkoop  gebracht werden.
Langs de baan ontdekten we nog een 3-tal “pijlerkapellen” waar ditmaal “glorierijke” mysteries aan bod kwamen. Via de Berkenstraat kwamen we in de betere verkaveling en konden vaststellen dat heel wat mensen een woning met status hebben… of hoe rijk Vlaanderen is. Eenmaal  terug op de hoofdweg nodigden vlaggen ons uit om het museum van de sierteelt te bezoeken. Het is een plaats met een rijke geschiedenis (vroegere dubbel omwalde herenboerderij, met inwonende pastoor, bestaande uit een hoog- en neerhof) met vermelding sinds de jaren 1600. We wandelden doorheen een perfect aangelegde tuin en verschillende serres nodigden uit om het verleden van de sierteelt te ontdekken. Daar we niet binnengingen in het museumgebouw kwam mevrouw de conservator ons dan maar buiten opzoeken om enige uitleg te geven en ons te overstelpen met documentatie. We beloofden later eens terug te keren.
Alvorens de site te verlaten nog een laatste erfgoed aspect van Zaffelare aan bod laten komen, dacht de wandelleider, nl. het “ratten schieten”. Tot 1988 richtte de St.-Sebastiaansgilde een schieting in op de staande wip met ratten in houten kistjes i.p.v. de klassieke gaaien. Werd het kistje geraakt dan spatte het uiteen en viel de rat beduusd op de grond, waar de plaatselijke jeugd ze vertrapte. Een vreselijke dierenmishandeling moet GAIA gedacht hebben en vanaf 1988 werd dit volksgebruik verboden en wordt er nu op rubberen ratten geschoten.
Kwart voor vier en we konden onze benen onder tafel steken in Kring Sint-Hubertus. Niet alleen de heilige had iets goeds in gedachten met ons maar ook de cafébazin was ons genegen. Zoals het paste op het feest van de Heilige Hubertus kregen we, om ons te beschermen tegen hondsdolheid, een aantal gewijde mastellen aangeboden. Welgekomen voor de hongerige wandelaars en met wat koffies en frisse pinten was de sfeer direct opperbest.
Volksgebruiken en legendes herontdekt, godsdienstlessen weer opgefrist, historisch erfgoed aanschouwd en gewandeld langs rustige landelijke wegen… voeg daar een goede verstandhouding onder de wandelaars aan toe en je hebt de ingrediënten van een mooie wandelnamiddag.

Georges Demeester.
De wandelleider van dienst.


 

 

 

©copyright 2008 daniel.verbeke | gastenboek | feedback